Dagur 3.

Já, það líður mislangt milli daganna hjá ungum leikstjórum.

En þetta gengur samt allt vel. Ég er búin að hitta flesta leikarana eftir að hafa sett í hlutverk. Og búin að setja þeim fyrir svo þau geta byrjað að vinna sína heimavinnu. Æfingar byrja svo á fullu  um helgina og þá fer nú að koma aðeins meiri mynd á þetta hjá okkur.

Sýningin á eftir að falla vel að húsinu, helstu kostir þess og gallar um leið eru stærðin á salnum og sviðinu. Um leið og sviðið er stórt er það of hátt miðað við salinn. Salurinn hinsvegar er stór fyrir talað mál og söng þannig að endurvarp er lítið sem ekkert. Þessi fermetra fjöldi er engu að síður lúxus en uppbyggingin ekki.

Það skrítna við vinnu leikstjórans er að hversu vel sem undirbúningurinn er þá er aldrei hægt að segja hvernig til tóks fyrr en eftir síðustu sýningu.

En það er eins gott að venjast þessu, því þetta ætla ég að gera þar til ég drepst.

;)

 

Dagur 3

Jæja, námskeiðis helginni lokið.

Búin að setja í hlutverkin.

Spenna komin í hópinn og stemning.

Þetta verður rosalegt :)

 

Dagur 2

Búningarnir að mestu hannaðir.

Gróf mynd af leikmyndinni kominn fram.

Hitti leikarana og alla sem koma að sýningunni á föstudaginn og byrja svo að vinna með leikurunum um helgina.

Mæli sviðið á mánudaginn.

Svo hefst persónu sköpunin.

All að gerast

Dagur 1

Mættur á Egilsstaði.

Kominn með handritið í hendur og loksins kominn með eitthvað sem ég get farið að vinna með.

Búin að hitta formanninn og allt þar á hreinu.

Svo byrja æfingar á föstudaginn kemur, þá er nú eins gott að vera með allt á hreinu. Eða þannig þetta eru nú bara einhverjir krakka bjánar...

Ha...

Jól

Jú, hér eru jólin.

Gleðileg Jól allir saman :)

 Þetta er nýja húsið mitt, sem ég keypti fyrir allann peninginn. Það gefur nefnilega svo helvíti vel að leika í ólaunuðum stuttmyndum í london. Allri frægðinni fylgir samt svo mikið ónæði að ég var nauðbeygður að kaupa mér hús hér í sveitinni. 

Vagninn er sérstaklega umhverfisvænn og prumpa hestarnir lítið sem ekkert, enda ganga þeir fyrir hörbalæf. Svo er ég líka orðinn svo rasssíður nú á efri árum að ég á erfitt með gang, svo ég ríð um á hestunum til skiptis innandyra líka. Herbert einkaþjónn sér um heimilið en hann er blindur að mestu en algjörlega heyrnalaus. Þess vegna eru öll ljós kveikt. Turnin nota ég til að rífa kjaft upp í vindinn svo ég sé almennilegur þegar ég hitti fólk.

Þið eruð öll velkomin að kíkja við, ég veit ekki hvað er til af mat því samskipti milli mín og Hebba ganga brösulega. Það er því betra að taka með sér nesti og kannski bók, svo þið hafið eitthvað að gera. En mér leiðist fólk og verð því mest megnis að heiman.

Já, það held ég nú.

 

Ísland, aaaaahhhhh

Yndislegt að vera hér.

Já, búin að vera hér í tvær vikur, og mitt fagra land er að gera sig.

Ég elska kuldann, snjóinn og laugarnar.

Og alveg rétt hvað íslendingar eru fallegir.

Annars er ég bara góður. LME ætlar að setja upp Lion King, þannig það verður nóg að gera eftir jól. 

Systurnar mínar tvær hér fyrir sunnan fara með mig sem blóm í eggi og allt að gera sig.

Hummm, blogga þegar ég hef eitthvað spennandi slúður.

Rússíbanareið

Já, þetta er svona upp og ofann hér í borg.

Ég er orðinn hundleiður á þessum blankheitum og verð að segja að flytja heim og vinna á leikskóla á daginn og leikstýra á kvöldin. Er annsi girnilegur kostur í augnablikinu.

Svo fékk ég beiðni um að leika í stuttmynd sem tvær ungar kvikmyndakonur eru að taka upp. Ég mæti í prufu fyrir aðra mynd sem þær voru að gera. En ég passaði ekki í þá mynd en framistaðan var eftirminnanleg svo þær fengu mig í þessa mynd.

Svo hlutirnir eru tvímælalaust að gerast.

Spurningin að halda nógu lengi út.

Ég sat og spjallaði við Felix í gær en hann var hér í stuttu stoppi. Og hann er svo mikill get up and go gaur að ég var þvílíkt innblásinn af hugmyndum eftir spjallaið.

Sem ekki veitti af því vaktin sem beið mín var ein sú leiðinlegasta sem ég hef unnið. Svei mér þá hvað útlendingar geta verið leiðinlegir. ;)

Við Robin erum svo að telja niður í barnasýningu sem við ætlum að setja upp núna í sumar hér í london. Ég skrifa og leikstýri og hann sér um að framleiða. Sem sagt ég geri það skemmtilega og hann fær það leiðinlega, alltaf góður díll.

En annars kem ég heim næsta föstudag og þá verður nú kát í höllinni.

Það held ég nú.

 

Leikara raunir

Já, það er margt sem leikari getur þurft að ganga í gegnum á sýningum. Þá meina ég það sem áhorfendur komast aldrei að.

Til dæmis um daginn vorum við að sýna í sal án loftræstingar þegar hitabylgja gekk yfir. Dag eftir dag slagaði hitinn upp í 30 stig fyrir utann og ekki var mikið svalara í sviðsljósunum inn í leikhúsinu. Til að auka á gleðina þá var ég klæddur í þessu fínu ullarjakkaföt, svitinn bókstaflega lak af mér. Eitthvað sem áhorfendur tóku vissulega eftir. Það sem þeir ekki vissu var að ég hafði náð mér í þessa fínu haustflensu og var því þegar vel heitur þegar ég steig á svið. Að auki stóð öryggisnæla vel inn í bakið á mér svo blóð litaði skyrtubakið fallega rósrautt í bland við svitann. Þessi næla var sett til að stytta axlarböndin sem nú hættu að sinna hlutverki sínu svo buxurnar byrjuðu rólega að síga neðar og neðar. Þarna stóð ég rennblautur af svita, með nælu í bakinu og haldandi uppi buxunum með olnboganum. Á sama tíma og ég átti að vera veraldarvanur yfirstéttar enskur herramaður. Ég fór ekki af sviðinu fyrr en byrjun annars þáttar eftir að hafa tekið þátt í mikilli sviðsskiptingu svo ekki var annað í stöðunni en láta sig hafa þetta.

Blessaðir áhorfendurnir sitja svo bara þarna í mesta sakleysi og renna hafa gaman af því sem er borið á borð fyrir þá. Og hugsa líklega, hann Unnar Geir hefur nú oft verið betri. Það er eins og hann sé eitthvað annars hugar.

Fjársjóður

Ég flutti allt dótið mitt hingað til london. Sem sagt allar mínar veraldlegu eigur, svona til að gera mér ljóst að hér bý ég.  Eitt að því sem ég fann þegar ég fara að fara í gegnum þetta allt saman. Voru skrifin mín, allt sem ég var að semja. Allt frá því að ég var 10 ára eða svo. Það sem mér finnst dýrmætast var stílabók, sem ég samdi leikrit í þegar ég var í sveit hjá afa og ömmu í hleinó. Ég á eftir að fara yfir hana en það verður spennandi að sjá. Mest er þó samið í kringum tímann þegar ég flutti suður, svona 19 til 20 ára. Rusl mest megnis og annsi tilgerðarlegt eins og

                                          Tilveran er skopparabolti í höndum örlagana.

Mér hefur líklega fundist þetta mjög djúpt. Annað er bara nokkuð gott eins og leikrit um litla stelpu sem leitar að jólunum og annað um mann á geðsjúkrahúsi. Nokkuð gott segi ég og skrifa en ekkert sem mun líta dagsins ljós nema eftir mikla endurskoðun. En það var gaman að finna þetta.

Annars er allt gott að frétta hér. Skítblankur, sakna þess að vera á námslánum. En ég næg þessu líklega upp á eðlilegt horf fyrir jól. Vona ég, svona allavega svo ég komist heim um jólin.

Blessaðir ruslakallarnir eru fyrir utan, óborganlegt að hlusta á tuðið í þessum körlum. Þeir eru eitthvað fúlir yfir draslinu fyrir utan næstahús. En fólk virðist stunda það að stinga af án þess að borga leigu og skilur allt sitt innbú eftir. Þá mæta snillingarnir sem leiga út íbúðirnar og henda öllu út á götu. Við fátæka fólkið hirðum það sem okkur langar í og restin er skilin eftir handa ruslaköllunum til að fjarlæga. Um daginn fann ég þessar fínu yoga mottur, alltaf að græða. 

Annars finnst mér merkilegt með þessa menningu að skilja eftir dót á gangstéttinni sem gagnast þér ekki lengur. Þannig geta þeir sem hugsanlega gætu notað hlutina hirt þá milliliðalaust. Mér fannst þetta erfitt fyrst. Svolítið rónalegt, en hvað með það þetta eru fullkomlega heilir hlutir, því ekki? Nú, á ég þetta flotta sjónvarp og yoga dýnur. Á móti er ég búin að henda út fötum, skóm, bókum og húsgögnum og allt horfið á örskotsstundu og allir hressir.

Allir hressir?

 

Auðmýkt

Íslendingar þurfa að læra auðmýkt og sýna þakklæti.

Á Íslandi lýsa norðurljósin upp himininn á veturnar og miðnætursólinn á sumrin. Loftið er ferkst, og vatnið úr krananum betra en dýrasta flösku vatnið hér í london. Gæða matvara og matreiðsla hvar sem er á landinu. Sundlaugar í nánast hverju einasta byggðarlagi og opnar allan ársins hring. Ósnortin náttúra aðeins stuttan bíltúr í burtu. Og það allra besta og Íslands dýrasta eign er þögnin, líklega okkar best geymda leyndarmál. Því þú veist ekki hvað átt hefur fyrr en misst hefur, þegar kemur að þögninni.

Já, já þetta er allt gott og blessað en hjálpar okkur ekki að borga skuldirnar. Rétt er það, en hvernig væri nú að reyna vinna saman og koma með lausnir. Heldur en að grýta eggjum og rífa kjaft. Að sitja tuðandi við eldhús borðið hjálpar ekki neinum og leysir engar flækjur. 

Við höfum margt að þakka fyrir, listirnar blómstra og en eru allir kostir íslands ykkur fríir.  Ástandið er slæmt en það er að batna því það er verið að vinna í málunum auðvita má margt betur fara, en tuð, nöldur, væl og almenn leiðindi hjálpa engum. Hvernig væri nú að knúsa ættingja og vini og þakka fyrir allt fallegt og gott sem við eigum. Það að íslendingar sé sjálfstæð þjóð er næstum kraftaverk. Við erum allt of fá, jú við erum smáþjóð en þjóð engu að síður. Og við megum vera stolt en mont og stolt er ekki það sama.

Til gamans má geta þess að íslendingar eru rétt yfir 300 þúsund, í london einni eru yfir 500 þúsund samkynkhneigðir, íbúar smábæjarins Oxford eru rúm 300 þúsund og að lokum, yfir 5 milljón íbúar london þjást af ofvirkri þvagblöðru.

Ég bara varð að tjá um þetta, því mér leiðist frétta flutningurinn frá íslandi. Það er eins og ekkert gott sé að gerast í þessu landi. Eitthvað sem ég bara neita að trúa.